Vakantie op komst

 

En op de vijfde dag schiep God de mens.
En God sprak: "Mens, leef!"
En de mens stond op en vroeg:
"Hoe lang, Heer?"
En de Heer antwoordde: "Tachtig jaar."
"Dat is niet zo lang", zei de mens,
"Dan mag ik wel opschieten,
want voor je het weet,
is een ander mij voor.

 

En hij begon zich te haasten.
Hij leerde jagen.
En jachten! Want alles moest vlug.
En de mens wou een wiel en een wagen,
want hij moest voortmaken en opschieten.

 

Hij gunde zich de tijd niet om te leven.
Want voort moest hij: tijd is geld -
en hij wou veel geld in weinig tijd.
Dus moest hij vliegen en faxen
en surfen op internet,
want dat spaarde tijd.

 

En hij holde en hij rende
en hij zat onder stress.
Hij had geen oog voor de mensen om zich heen:
hij holde ze voorbij.
Hij holde ook zichzelf voorbij.

 

En toen draaide hij zich om
en kwam zichzelf tegen. Keihard.
Buiten adem, leeg en moe
ging hij zitten en dacht na.
Hij vroeg zich in gemoede af:
waar doe ik het allemaal voor?
Wat een tijd van leven heb ik,
met zo te werken, verknald.

 

Het werd zomer.
En het werd vakantie.
En de mens stond op
en ging naar een ander mens,
naar vele anderen, en zei:
zullen wij toch maar samen?
Wij leven maar kort,
maar we hebben een zee van tijd!